W Ogniu Polemik

RPO POSTULUJE ZMIANY W OPŁATACH ZA ZAJĘCIE PASA DROGOWEGO PRZED 2019 R. - JEST ODPOWIEDŹ RZĄDU

Pobieranie opłat za zajęcie pasa drogowego jest działaniem mieszczącym się w zakresie zadań własnych gminy, opłata jest daniną o charakterze publicznym, która nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Tak więc opłata za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej pobierana przez gminę nie podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Taka jest decyzja dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców zasygnalizował Rzecznikowi Praw Obywatelskich nierówne traktowanie części przedsiębiorców z branży telekomunikacyjnej, które polega na obciążeniu tych przedsiębiorców wyższymi opłatami za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim infrastruktury telekomunikacyjnej.

Przedsiębiorstwa z branży telekomunikacyjnej, które umieściły urządzenia i obiekty infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym przed 2019 r., ponoszą 10-krotnie większe opłaty za zajęcie pasa drogowego niż podmioty, które zainstalowały urządzenia i linie telekomunikacyjne w pasie dróg publicznych po 2019 r., kiedy to maksymalne stawki opłat za zajęcie pasa drogowego pod infrastrukturę telekomunikacyjną zostały znacznie obniżone decyzją ustawodawcy. W wyniku uchylenia w październiku 2019 r. art. 40f ustawy o drogach publicznych, który nakładał na organy jednostek samorządu terytorialnego obowiązek obniżenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, w przypadku gdy samorząd obniżył stawki przedmiotowych opłat w drodze stosownej uchwały, a następnie wyłączenia możliwości stosowania art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) do decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim infrastruktury telekomunikacyjnej, brak jest obecnie możliwości zmiany decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego, na mocy których ustalono wyższe stawki opłat za zajęcie pasa i obniżenia wysokości tych opłat.

Taki stan prawny prowadzi do znacznego zróżnicowania wysokości opłat uiszczanych za umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej w oparciu o kryterium daty uzyskania przez przedsiębiorcę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Po uchyleniu art. 40f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jedyną możliwością zmiany decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w zakresie wysokości opłaty należnej za zajęcie było zastosowanie art. 155 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Możność skorzystania z art. 155 k.p.a. została wyłączona w odniesieniu do decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej (w zakresie wysokości opłaty za zajęcie), na skutek dodania do ustawy o drogach publicznych art. 40 ust. 6d, co nastąpiło w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, ustawy o utracie mocy prawnej niektórych ksiąg wieczystych oraz ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 32). Stosownie do tego przepisu do decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, które dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej lub obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, w zakresie ustanowionej w tej decyzji wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego, nie stosuje się art. 155 k.p.a., jeżeli decyzja dotyczy obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Ponadto postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie przepisów nowelizujących ustawę o drogach publicznych, prowadzonych na podstawie art. 155 k.p.a. w kwestii zmiany wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego określonej w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego przez obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, stosuje się dodany art. 40d ust. 6 ustawy o drogach publicznych, który wyłącza możliwość zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a.

 

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą PRENUMERATĘ.

   
STREFA DLA
PROFESJONALISTÓW

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

MARCIN BILSKI marzec-kwiecień | 2 (85) 2026

CZY WARTO STOSOWAĆ MIESZANKI MINERALNO- -ASFALTOWE Z ASFALTEM NATURALNYM?

Odpowiednio zaprojektowane mieszanki modyfikowane asfaltami naturalnymi mogą stanowić trwałe i efektywne rozwiązanie w nowoczesnym budownictwie drogowym. Ich zastosowanie jest warte rozważenia w warunkach polskich ze względu na stale wzrastające obciążenie dróg ruchem oraz potrzebę zwiększania trwałości nawierzchni drogowych.

 

Z artykułu dowiesz się:

  1. Jakie są zalety i wady zastosowania modyfikatora?
  2. Czy zawartość części mineralnych w istotny sposób determinuje późniejszy sposób modyfikacji mieszanek mineralno-asfaltowych?
ANNA BRYŁA MATEUSZ CZERKO marzec-kwiecień | 2 (85) 2026

SKUTECZNOŚĆ PLANÓW ZRÓWNOWAŻONEJ MOBILNOŚCI MIEJSKIEJ

Plan Zrównoważonej Mobilności Miejskiej (Sustainable Urban Mobility Plan – SUMP) to kompleksowe narzędzie zarządzania systemem transportowym, którego nadrzędnym celem jest integracja działań wielu podmiotów. Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi SUMP opiera się na 12 zasadach obejmujących m.in. określenie celów, monitorowanie wyników, uwzględnienie wszystkich gałęzi transportu i współpracę między uczestnikami – od władz samorządu po mieszkańców. Czy warto je wdrażać?

 

Z artykułu dowiesz się:

  1. Jaki jest przykład wdrożenia SUMP?
  2. Jakie są korzyści społeczne i ekonomiczne z implementacji SUMP?