W poprzednich artykułach poruszałam temat reklam w pasie drogowym w kontekście wymogów dotyczących ich sytuowania, procedur, a także regulacji odnoszących się do umieszczania reklam, jakie zostały przewidziane w uchwałach krajobrazowych. Zostały też bardzo dokładnie wyjaśnione pojęcia reklamy i rodzajów nośników reklamowych. Pozostając w tematyce reklamowej, przyszedł czas na pochylenie się nad omówieniem przepisów prawa budowlanego dotyczących nośników reklamowych. W artykule omówię też, jak przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wpływają na możliwość usytuowania reklam.
ZASADA OGÓLNA – POZWOLENIE NA BUDOWĘ
Zgodnie z art. 28 ust. 1 Pb roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a wyłącznie w przypadkach wskazanych w ustawie – bez takiego pozwolenia. Inaczej mówiąc, zasadą jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, a wyjątkiem możliwość dokonania zgłoszenia albo zwolnienie zarówno z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia.
Zgodnie z art. 3 pkt 3 Pb wolnostojące, trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe stanowią budowlę.
Definicję tablicy reklamowej i urządzenia reklamowego zawiera art. 2 pkt 16b i 16c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
- 1) tablica reklamowa – przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklama naklejana na okna budynków i reklama umieszczana na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem;
- 2) urządzenie reklamowe – przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że pozwolenia na budowę – na zasadach ogólnych – wymaga budowa wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest budowlą.
Przykładem jest wyrok NSA z 8 maja 2024 r., II OSK 1990/21, w którym sąd uznał, że „pozwolenia na budowę wymaga budowa wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl ustawy Prawo budowlane jest budowlą (art. 3 pkt 3). Cecha »trwałego związania z gruntem« sprowadza się przy tym do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Urządzenia reklamowe dla realizacji swych funkcji, przy uwzględnieniu ich gabarytów i konstrukcji, muszą być trwale związane z gruntem, gdyż inaczej ich konstrukcja nie pozwalałaby na korzystanie z nich”.
Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą PRENUMERATĘ.