Poza pewnymi wyjątkami wszystkie urządzenia obce w pasie drogowym wymagają zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w formie decyzji administracyjnej. Przedmiotem zezwolenia może być umieszczenie w pasie drogowym urządzeń obcych, liniowych urządzeń obcych, reklamy, prowadzenie robót, zajęcie na prawach wyłączności – w tych decyzjach naliczane są opłaty. Podstawę prawną stanowi art. 40 ust. 2 pkt 1–4 ustawy o drogach publicznych (dalej jako u.d.p.). Zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń obcych, liniowych urządzeń obcych oraz reklam poprzedzone jest wydaniem przez zarządcę drogi decyzji zezwalającej na lokalizację (bezpłatnej) – art. 39 ust. 3 u.d.p. Jako wyjątek od powyższych zasad, przykładowo można wymienić umieszczanie w pasie drogowym punktów dostępu bezprzewodowego, niewymagające wydania decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 1 i 3 u.d.p. – odpłatnej decyzji na zajęcie pasa drogowego, a jedynie decyzji lokalizacyjnej.
Z ARTYKUŁU DOWIESZ SIĘ:
- Kiedy urządzenie znajdujące się w pasie drogowym może pozostać w nim bez zezwolenia i opłat?
- Jakie zasady obowiązują przy remoncie lub przebudowie urządzenia znajdującego się w pasie drogowym i jaki jest 14-dniowy termin na reakcję zarządcy drogi?
Z ogólnej zasady dotyczącej zajmowania pasa drogowego wynika, że zezwolenie zarządcy drogi należy uzyskać przed zajęciem pasa drogowego. A jakie procedury stosujemy do urządzeń, które od kilku dekad znajdują się w pasie drogowym? Czy do urządzeń, które znajdowały się w pasie drogowym przed wejściem w życie ustawy o drogach publicznych z 21 marca 1985 r., stosujemy tożsame reguły jak te opisane powyżej?
NIELIMITOWANE I BEZPŁATNE ZAJĘCIE PASA DROGOWEGO
Wyjątek od obowiązku uprzedniego uzyskania odpłatnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wprowadzony został art. 38 u.d.p. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu „Istniejące w pasie drogowym urządzenia obce, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego oraz nie zakłócają wykonywania zadań zarządcy drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie”. W dniu wejścia w życie ustawy o drogach publicznych, tj. w dniu 1 października 1985 r. przepis ten brzmiał następująco: „Istniejące w pasie drogowym budynki, obiekty inżynierskie i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie”.
Zwrócić należy uwagę, że sformułowanie „urządzenia obce (a wcześniej budynki, obiekty inżynierskie itd.) mogą pozostać”, wskazuje na to, że omawiany przepis dotyczy sytuacji, gdy obiekty w pasie drogowym zlokalizowane zostały na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów i obiekty te, w dniu 1 października 1985 r. (data wejścia w życie ustawy u.d.p.), w pasie drogowym były umieszczone. Jest to zatem przepis przejściowy, który dopuszcza pozostawienie pod warunkami związanymi z bezpieczeństwem ruchu drogowego i prawidłowym zarządem drogi obiektów zlokalizowanych w pasie drogowym, które powstały przed wejściem w życie ustawy z 1985 r. Zwrócić należy także uwagę na brzmienie art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p. wprowadzającego zasadę, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Zatem zezwolenia wymaga samo umieszczenie obiektu budowlanego w pasie drogowym, a nie jego pozostawienie w obrębie tego pasa.
Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą PRENUMERATĘ.